سندرم متقاطع فوقانی

سندرم متقاطع فوقانی چیست؟

سندرم متقاطع فوقانی سفتی بخش فوقانی عضله ذوزنقه‌ای و گوشه‌ای در سمت پشتی با سفتی عضلات سینه‌ای بزرگ و کوچک متقاطع هستند. ضعف عضلات خم کننده عمقی گردن از سمت جلو با ضعف بخش میانی و تحتانی عضله ذوزنقه‌ای متقاطع هستند. تغییرات وضعیتی خاصی در سندرم متقاطع فوقانی دیده‌شده است که شامل وضعیت سر به جلو، افزایش لوردوز گردنی و کایفوز پشتی، شانه‌های بالاآمده و دور شدن کتف‌ها از ستون مهره و بالدار شدن کتف‌ها می‌باشد. این تغییرات وضعیتی ثبات مفصل شانه را کاهش می‌دهد زیرا حفره دوری مفصل شانه به دلیل ضعف عضله دندانه‌ای قدامی که منجر به دور شدن، چرخیدن و بلند شدن لبه داخلی کتف (کتف بالدار) می‌گردد وضعیت عمودتری قرار می‌گیرد. از دست رفتن ثبات سبب می‌شود تا عضلات بالابرنده کتف و بخش فوقانی ذوزنقه‌ای وادار به افزایش فعال‌سازی جهت حفظ مرکزیت مفصل شانه شوند.
شکل: (الف)سندرم متقاطع فوقانی و (ب) وضعیت بدنی شایع در سندرم متقاطع فوقانی
نمونه تمرین‌های اصلاحی
نحوه انجام تمرین: از فرد خواسته می‌شود بر روی فوم غلتان دراز بکشد و بازو و آرنج را به ترتیب در حالت دور شده و خم‌شده ۹۰ درجه در کنار بدن قرار دهد و این وضعیت را بدون مقاومت در برابر نیروی جاذبه به مدت ۳۰ ثانیه حفظ کند. سپس آرنج‌های خود را به‌آرامی و در موازات سطح زمین به بدن نزدیک کند و این وضعیت را درحالی‌که بازوها در چرخش خارجی و کتف‌ها به یکدیگر فشرده می‌شود، حفظ کند. در تمام مراحل تمرین با فشار دادن چانه به سمت داخل سر را به‌طور کامل صاف نگه دارد و به‌طور طبیعی تنفس کند.

نحوه انجام تمرین: از فرد خواسته می‌شود ابتدا بر روی زمین بنشیند به‌نحوی‌که زانوها در ۹۰ درجه خم‌شدگی و کف پاها در تماس با زمین است و تنه در وضعیت خم‌شده به جلو و بازوها در دو طرف بدن به حالت چرخیده به داخل باشد سپس به ترتیب تنه را صاف کند، چانه را به داخل فشار داده و دست‌ها را به خارج بچرخاند و در کنار بدن قرار دهد، آنگاه کتف‌ها را تا حد ممکن به یکدیگر نزدیک کند و وضعیت را تا مدت‌زمان لازم در هر ست حفظ کند و سپس به‌آرامی به وضعیت شروع بازگردد.

نحوه انجام تمرین: ابتدا از فرد خواسته می‌شود تا با شکم بر روی توپ دراز بکشد و درحالی‌که دست‌ها را در دو طرف بدن به‌صورت ریلکس قرار دارد، سر را بر روی بالشت قرار دهد، سپس چانه را به داخل فشار دهد و سر و تنه را از روی توپ بلند کند و بازو و آرنج را به ترتیب در زوایای ۹۰ درجه دور شده و خم‌شده قرار دهد و این وضعیت را برای مدت‌زمانی حفظ کند (تمرین W). سپس فرد در ست های دوم و سوم بازوها را با آرنج‌های کاملاً باز به ترتیب در زوایای ۹۰ و ۱۲۰ درجه دور شده قرار دهد که به تمرینات T و Y معروف هستند

 

مطالب این مقاله ازکتاب اصلاح ناهنجاری در بدنسازیاست برای تهیه کتاب کامل لطفا بر عکس زیر کلیک کنید:

کتاب اصلاح ناهنجاری در بدنسازی

نوشتهٔ پیشین
تا چه اندازه می توان انتظار افزایش وزن داشت؟
نوشتهٔ بعدی
درمان کف پای صاف

مقالات مرتبظ

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این فیلد را پر کنید
این فیلد را پر کنید
لطفاً یک نشانی ایمیل معتبر بنویسید.

فهرست

ایمیلتان را وارد کنید تا همین الان این آموزش ارزشمند را دریافت کنید

کتاب الکترونیکی حرکت شناسی در بدنسازی
برایم ایمیل شود
این فرصت خاص را از دست ندهید
close-link